บาปที่เกิดขึ้นจากจิตของเราเอง ก็ต้องชำระหรือทำความสะอาดด้วยจิตของเราเอง หมายความว่า บาปที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่ผู้อื่น ไม่ได้อยู่กับบุคคลอื่น แต่เป็นสิ่งที่ปรากฎอยู่ในใจของเรา บาปที่เกิดจากจิตนั้น แสดงว่า มนุษย์เรามีจิตอันแปดเปื้อนไปด้วยบาปคือกิเลส อันเป็นเครื่องฉาบทา พอกจิตของเราให้เศร้าหมอง ให้หนัก ให้มืด ทำให้จิตของเรามันหม่นหมอง มองไม่เห็นตัวของมันเอง ฉะนั้น บาปเกิดขึ้นบ่อย เพราะเราเผลอสติ หรือเราประมาทในชีวิต แต่ถ้าเราไม่ประมาทในชีวิต บาปก็ไม่เกิดขึ้นเป็นรอยด่างของจิต ฉันใด เราจะชำระรอยด่างของจิต ให้หายจากจิตเราได้นั้น ต้องมีเครื่อง อุปกรณ์ ที่จะต้องมีขัด มาถู แต่สิ่งที่จะมาขัดถูบาปนั้น มันก็อยู่ที่การกระทำของเราเอง ไม่ได้อยู่กับสิ่งภายนอก ฉะนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านจึงหาทางว่า ทำอย่างไรจิตของเราจึงจะสะอาด หมดจด เหมือนดั่งจิตประภัสสร คือจิตที่บริสุทธิ์ ก็ด้วยวิธีการประพฤติปฏิบัติธรรม นั่นเอง โอวาทธรรมจาก พระครูปทุมภาวนาจารย์ วิ. (วีระนนท์ วีรนนฺโท) เจ้าอาวาสวัดป่าเจริญราช ธรรมบรรยาย จากโครงการพัฒนาจิตเพื่อพ่อครั้งที่ ๑๐๔ วันที่ ๔ กันยายน ๒๕๖๑ รับชมเพิ่มเติมได้ที่ https://www.youtube.com/watch?v=_BtPWezfLPk ภาพประกอบ กิจกรรมสงกรานต์ ปี ๖๒