สัมมาวาจา พูดชอบ พูดกับใคร มันนั่งสมาธิอยู่ ไม่ได้พูด พูดกับตัวเราเองๆ คือ เห็นภายใน เห็นจิตแล้วพูด เห็นหนอ ปวดหนอ เมื่อยหนอ เซ็งหนอ เบื่อหนอ แหนะ กำหนดลงไป พูดกับตัวเรา ยังไม่ได้แล้วนะ เราเดี๋ยวเนี้ยเราจะไม่รู้ เดี๋ยวเราก็ต้องรู้ มันพูดย้ำกับตัวเราเองตลอดเวลา จนมันก้องในหัวใจ มีแต่เรื่องนี้เรื่องเดียว พองหนอ ยุบหนอ พองหนอ ยุบหนอ นั่งหนอ เดินซ้ายขวา ซ้ายย่างหนอ ขวาย่างหนอ มันดังก้องในหัวใจเราอย่างเดียว กลับไปบ้านมันดังแว่วๆ คอยดูสิ ถ้าไม่ดังเราอย่าไปโขกแรงหละ มันสุดท้าย จิตมันจะถูกหลอม มันถูกหลอมเข้าไปในแบบเบ้าของมัน มันก็จะเข้าไปสู่เส้นชัย สู่เส้นทาง มันถูกหลอมบ่อยๆๆ จนมันเป็นเนื้อเดียว ในที่สุด มันก็คุยกับตัวเอง คุยข้างในไม่ได้คุยข้างนอกนะ ไม่ใช่ออกไป ทำไมคนมันเป็นอย่างนี้ นั่งคุยๆ เป็นบ้าหรือเปล่า คุยข้างใน คือเมื่อจิตมันภาวนาอย่างนี้ จิตมันคุย จะต่อหรือจะไป จะต่อ จะหยุด เลิกไปแล้วจะทำอะไร แต่ถ้าไม่ภาวนาชอบ คุยไม่หยุด คำว่าชอบที่ปรากฏขึ้นอยู่ขณะๆนั้น นั้นเรียกว่า อารมณ์ มันอยากจะพูด อยากพูดหนอๆๆ ก็ไม่พูด ให้สติขึ้นมา ถ้ามันอยากพูดปุ๊บ ไปปุ๊บ เรียบร้อย สติขาด คือ ไม่มีเลย มันก็จะเป็นประจำ เป็นความเคยชินๆ เหมือนเดิม นั่นแหละ คือ การเจรจาชอบ เจรจาชอบกับตนเอง ว่า คือศีล คือธรรม ก็ปฏิบัติถูก ปฏิบัติผิด เข้าใจ เห็นธรรม สภาวะเกิด อย่างนี้ อย่างนี้นะ มันง่วงนะ มันปวดนะ มันเมื่อยนะ มันหิวนะ กำหนดลงไป นั่น คือพูดข้างในตัวเอง พูดกับใจตัวเรา พูดกับกายของเรา นี่สัมมาวาจา โอวาทธรรม พระครูปทุมภาวนาจารย์ วิ. (หลวงพ่อวีระนนท์ วีรนนฺโท) จากธรรมบรรยาย ณ วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ชิคาโก U.S.A. วันที่ ๒๖ มิถุนายน ๒๕๕๙ สนใจดูเพิ่มเติมได้ที่ http://www.watpacharoenrat.org/youtube.php ที่มาของภาพ งานสวดมนต์ท้ายปีวัดป่าเจริญราชปี2561