อนุรักขนาปทาน คือ เพียรรักษากุศลธรรมที่เกิดขึ้นแล้วไม่ให้เสื่อมไปและเพิ่มขึ้น หรือเราพยายามสร้างเสริมให้มีขึ้น ทำบ่อยๆ ทำประจำ ก็จะเจริญก้าวหน้าขึ้น เมื่อเจริญก้าวหน้าขึ้น สภาวธรรมเหล่านี้ก็จะไปครองใจเรา ครองจิตเรา พอครองจิตเราเสร็จ เราเลิกปฏิบัติมันก็จะย้อนซึมเข้าไปสู่หทัยจิต หทัยจิตอยู่ที่ไหน หัวใจอยู่ที่ไหน ตรงนั้นแหละหทัยจิต แต่เป็นนามธรรม หทัยจิตคือจิตที่มีอารมณ์อยู่นิดเดียวติดอยู่นิดเดียว เท่าเมล็ดงา หรือเล็กกว่าเมล็ดงาก็ว่าได้ นั่นคือหทัยจิตจิตที่สะสมยิ่งกว่าเมมโมรี่ (Memory) ของคอมพิวเตอร์ นิดเดียวแต่สะสมไว้มากมายมหาศาล ไม่รู้กี่ภพกี่ชาติที่สะสมไว้มากมาย นี่คือหทัยจิตจิตที่สามารถตัดสินอารมณ์ได้ครั้งเดียวบรรลุธรรม จิตที่ตัดสินแว๊บเดียวเป็นนักโทษ จิตที่ตัดสินแว๊บเดียวฆ่าตัวตาย จิตที่ตัดสิน พั่วเดียวเผาบ้านเผาเมืองทั้งหมดได้ ตัวหทัยจิตนั่นสามารถตัดสินอารมณ์ได้ตัดสินอารมณ์ทางจิตได้ โอวาทธรรม พระครูปทุมภาวนาจารย์ วิ. (หลวงพ่อวีระนนท์ วีรนนฺโท) จากหนังสือ “หัวใจของกรรมฐาน” หน้า ๘๓ สนใจอ่านเพิ่มเติมได้ที่ http://www.watpacharoenrat.org/home/medial.php?prid=17 ที่มาของภาพ กิจกรรมสวดมนต์ทุกวันอาทิตย์วัดป่าเจริญราช