จิตของเรานั้น บางทีมันลอยออกไป ไม่มีจุดหมายปลายทาง เรานั่งอยู่ตรงนี้ แต่จิตมันคิดไปในเรื่องราวต่างๆ ไม่รู้ไปไหน ไม่มีจุดยืน ไม่มีเป้าหมาย จึงเรียกว่า ฟุ้งเฟ้อ ขาดสติ จิตอย่างนี้ เรียกว่าจิตเลื่อนลอย จิตไม่รู้จักตนเอง สภาวะที่จิตเลื่อนลอยออกไป แต่ร่างกายไม่ได้ไปด้วย เหมือนเราเดินจงกรม แล้วจิตลอย ขาดสติ ขวาย่างหนอ ซ้ายย่างหนอ ผิดพลาด บางทีก็สลับเท้ากัน นั่นเพราะจิตของเราแว๊บออกไป จากกาย จิตไม่ได้อยู่ในร่างกายของเรา ฉะนั้นฝึกจึงต้องฝึกจิตให้อยู่กับร่างกาย ให้มีสติอยู่กับเนื้อกับตัวประจำ โอวาทธรรม พระครูปทุมภาวนาจารย์ วิ. (หลวงพ่อวีระนนท์ วีระนนฺโท) จากธรรมบรรยาย ณ วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ชิคาโก U.S.A ( ๒๓ มิ.ย. ๕๙) สนใจติดตามเพิ่มเติมได้ที่ https://www.youtube.com/watch?v=ZXsKkW4IskI