ฉะนั้นผู้ปฏิบัติธรรม พึงทำจิตของตนให้เหมือนเด็ก ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต เอาแต่ปัจจุบัน แล้วปล่อยอารมณ์สิ่งที่เป็นทุกข์ อย่างความโกรธก็เป็นทุกข์ แล้วทำไมจึงเป็นทุกข์หล่ะ เพราะมันปล่อยไม่ได้ วางไม่ได้ ความโลภเป็นทุกข์ไหม ลึกๆเป็นทุกข์ เมื่อไม่ได้ มันก็เป็นทุกข์ เพราะมันปล่อยไม่ได้ เป็นแค่ความคิด พระพุทธเจ้าจึงให้เราเข้าไปดูสภาวะจิต เห็นสภาวะความจริงที่ปรากฏขึ้นที่จิต ก็จะเห็นความทุกข์ เห็นภัย ในตนเอง ฉะนั้นคำว่า ภิกษุ จึงแปลว่า ผู้เห็นภัยในวัฏฏะสงสาร เห็นภัยที่ไหน ภัยที่เกิดขึ้นที่ใจ ใจของเรามันตก ถูกภัยคือกิเลสเข้าครอบงำโดยไม่รู้ตัว เพราะเราขาดสติ ฉะนั้นท่านว่า เมื่อมีทุกข์จึงให้กำหนดรู้ และกำหนดละมันทิ้งไป โอวาทธรรม จาก พระครูปทุมภาวนาจารย์ วิ. (หลวงพ่อวีระนนท์ วีรนนฺโท) จากโครงพัฒนาจิตเพื่อพ่อ ครั้งที่ ๗๘ วันที่ ๖ มีนาคม ๒๕๕๙ สนใจดูเพิ่มเติมได้ที่ https://www.youtube.com/watch?v=bACmdZNISWQ