พระพุทธองค์ ท่านทรงให้เราละเหตุแห่งทุกข์นั้นเสีย ทุกคนรู้หมดใช่ไหม? ว่าให้ละเสีย ถามว่า ละอย่างไร? ปล่อยอย่างไร? วางอย่างไร? การละ ก็คือการไม่ยิดติด ฝึกให้จิตเราไม่ยึดติด ไม่ยึดติดอัตตาตัวตน ให้เป็นธรรมชาติ อะไรก็ตามให้เป็นไปตามธรรมชาติ ตามเหตุตามปัจจัย คำว่า เป็นไปตามธรรมชาติ คือเราก็เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ที่เรียกว่ามนุษย์ หรือสัตว์ประเสริฐ แต่สัตว์ประเสริฐนี้แหล่ะ บางทีก็เป็นสัตว์ประสาท ที่บอกว่าตนเองประเสริฐ ไม่ใช่มีปัญญามาก บางทีผู้ที่เป็นประสาทก็เพราะมีปัญญามาก มีความคิดมาก เก่งมาก แต่สัตว์ประเสริฐคือผู้เห็นจิต เห็นสิ่งที่จะทำให้จิตบูดเบี้ยว เห็นสิ่งที่จะทำให้จิตล้มเหลว เห็นสิ่งที่ทำให้จิตล้มเหลวผิดหวัง เพื่อเป็นทางแห่งการกระเทาะจิตออกจากกิเลส นั้นคือการเห็นที่แตกต่างตามที่บอกว่ามนุษย์นั้นเป็นสัตว์ประเสริฐ โอวาทธรรม พระครูปทุมภาวนาจารย์ วิ. (หลวงพ่อวีระนนท์ วีระนนฺโท) จากธรรมบรรยายในโครงการพัฒนาจิตเพื่อพ่อ ครั้งที่ ๘๗/๕ วันที่ ๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๐ สนใจดูเพิ่มเติมได้ที่ https://www.youtube.com/watch?v=pHyXbWG94P0&t=1699s