เราไม่ทำให้ถึงที่สุด ไม่ทำให้เต็มที่ มันจะยากต่อการว่า เออ...สมาธิเป็นยังไง ความสุขที่เกิดจากสมาธิเป็นยังไง ไม่รู้เลย ไม่เคยได้เลย ไม่เคยพบเลย ไม่เคยเจอเลย นี่น่าเศร้า มีพระวิปัสสนากรรมฐานที่มหาจุฬาฯ ให้อาตมาไปสอบอารมณ์ ไปสอบอารมณ์ว่าพระคุณเจ้าเห็นไหม ท้องพอง ท้องยุบ ไม่เห็นแต่รู้สึก มันก็รู้สึกอย่างนี้ร่ำไป สภาวะอาการเกิดรูป เกิดนามไหม ไม่เห็น เป็นยังไง มันรู้สึก มันก็รู้สึกตลอดปี หนะ อาตมาบอก อย่างนี้ไม่ได้ ไม่ผ่าน เดิน รู้สึกไหมว่า อะไรเดิน ก็รู้ว่าเราเดิน จบเห่ จบแค่นั้นโยม มันก็ไม่ไปถึงวิปัสสนาหรือสมาธิ ฉะนั้น สำนักปฏิบัติธรรมมีเยอะ แต่เราต้องไปและเอาจริงให้ได้ตรงนั้น ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม เอาจริงให้ได้ ตรงนั้นให้ได้จริงๆ แล้ว อาตมาก็บอกว่า ไม่ผ่านนะ ต้องทำใหม่ ก็ไปหาครูบาอาจารย์ที่ไม่เคยปฏิบัติมีแต่วิชาการมาถาม เดินเป็นยังไง ซ้ายย่างหนอ ขวาย่างหนอ ผ่าน หนะ โยมก็ผ่านแบบเนี้ย มันก็คือ ผ่านหลอกๆ เหมือนเมื่อกี้มายาจิต มันไม่ผ่านถึงจิต มันไม่ได้ กลับไปหนักกว่าเดิมอีก นั้นคือ สภาวะจิตที่เป็นภายใน โอวาทธรรม พระครูปทุมภาวนาจารย์ (หลวงพ่อวีระนนท์ วีระนนฺโท) จากธรรมบรรยายในโครงการพัฒนาจิตเพื่อพ่อ ครั้งที่ ๕๗/๖ วันที่ ๖ มี.ค. ๒๕๕๗ สนใจดูเพิ่มเติมได้ที่ https://www.youtube.com/watch?v=z0VbRQuad88