เมื่อสมาธิเกิด สติ สัมปชัญญะก็มาประคองตามด้วย มันมาหนึ่งเดียว แต่มันมาพร้อมกันทั้งหมด จิตมันเย็นวุ๊บ เบากาย เบาใจ มันเบาตอนไหน มันเย็นตอนไหน สติต้องเราเท่าทันมัน โยคีเดินๆ นั่งลงปุ๊ป ขณะเดิน ขณะนั่ง จิตมันร้อนไหม จิตลุกลี้ลุกลนไหม? กระสับกระส่ายไหม กังวลไหม? ถ้าจิตกังวลอยู่ มันก็ไม่มีสมาธิ มีสติไหม? ก็มีบ้าง ไม่มีบ้าง ฉะนั้น เมื่อเราเอาจิตมาอยู่ที่เดิมบ่อยๆ ท่านจึงกล่าวว่า ทำให้บ่อย เมื่อทำให้บ่อยๆ ทันทีเมื่อสติมี ความนึกคิดจะทลายไป หายไปหมดสิ้น เกลี้ยงเลย เหมือนไม่เคยคิด สภาวะนั่ง พองหนอ ยุบหนอเกิดขึ้น มันไม่มีความปวด เกิดขึ้นแล้ว เพราะสมาธิมันเกิดขึ้นมา อาการปวด อาการเจ็บหายเป็นปลิดทิ้งเลย เหมือนไม่เคยเป็น เหมือนไม่เคยมี นั่นคือภาวะจิตที่เป็นสมาธิ โอวาทธรรม จาก พระครูปทุมภาวนาจารย์ วิ. (วีระนนท์ วีรนนฺโท)เจ้าอาวาสวัดป่าเจริญราช จากโครงการพัฒนาจิตเพื่อพ่อครั้งที่ ๙๔ วันที่ ๓ ตุลาคม ๒๕๖๐ สามารถรับชมและรับฟังเพิ่มเติมได้ที่ https://www.youtube.com/watch?v=bD4FJUf_hZk ภาพประกอบ โยคีในโครงการพัฒนาจิตเพื่อพ่อ กำลังเดินจงกรม และนั่งสมาธิ ในศาลาปฏิบัติธรรมชั้น ๒ วัดป่าเจริญราช