การปฏิบัติธรรม คือการมาตรวจสอบจิตของตัวเอง เพื่อชำระจิตของตนเองให้เบาบางจากกิเลสพันห้า ตัณหาร้อยแปด ที่มันมาฉาบทาจิตเรา ได้แก่ความโลภ ความโกรธ ความหลง จากการได้ยินเสียง จากการเห็นทางตา มันอยากจะนำมาเป็นของตัวเอง ในที่สุดพอได้มา จิตก็พอกไว้ หนึ่งชั้น สองชั้น สิบชั้น เป็นร้อยชั้น พันชั้น จนไม่สามารถจะยกจิตขึ้นได้ อุปมาเหมือนดั่งดินพอกหางหมู จนไม่สามารถลุกขึ้นได้ เช่นเดียวกับคนเรา ที่เกิดมาพบพระพุทธศาสนา แต่ไม่รู้หลักธรรมของพระพุทธเจ้า อุปมาเหมือนทัพพีไม่รู้รสแกง คือไม่รู้อริยสัจ ความจริงอันปรากฏอยู่ คือรู้ด้วยจิตว่า ทุกข์ สมุหทัย นิโรธ มรรค เป็นอย่างไร สุดท้ายก็ยากที่จะจัดการกับความทุกข์นั้นได้ โอวาทธรรม พระครูปทุมภาวนาจารย์ วิ. (วีระนนท์ วีรนนฺโท) เจ้าอาวาสวัดป่าเจริญราช จากพระธรรมเทศนาในโครงการพัฒนาจิตเพื่อพ่อครั้งที่ ครั้งที่ ๘๙ (วันที่ ๗ พ.ค.๖๐) ติดตามเพิ่มเติมได้ที่ https://www.youtube.com/watch?v=rINvDCO0KTQ ภาพประกอบ โยคีกำลังนั่งสมาธิภายในศาลาปฏิบัติธรรมชั้น ๒ วัดป่าเจริญราช