ฉะนั้นครูบาอาจารย์จึงให้กำหนดอย่างต่อเนื่อง มีการรู้สภาวะแล้ว เห็นสภาวะแล้ว ต้องใส่องค์กำหนดเข้าไป เพื่อความกระชับและมั่นคงยิ่งไปอีก หนักแน่นขึ้นไปอีก เหมือนการสร้างตึก ตึกนี้สร้างขึ้นมาเดี่ยวๆไม่ต้องมีเสาเข็มได้ไหม ได้ แต่เมื่อลมพัดไปก็โยกเยกไปโยกเยกมา แต่การที่จะทำให้เกิดความมั่นคง อยู่ได้คงทนนานก็ต้องลงเสาเข็มเสาเข็มธรรมดาไม่ได้ ก็ต้องทดสอบให้มันลึกสมส่วนสมดุลย์ปักลงไปเหมือนการกำหนดภาวนาก็เช่นเดียวกัน กำหนดลงไปในสภาวะที่เกิดสภาวะนั้นๆอยู่ บาปก็ขึ้นปุ๊บ ก็กำหนดทันที รู้หนอบาปหนอ ๆ เตือนจิตสะกิดจิตของตนขึ้นมา เออมันบาปนะ เราก็เบรคไว้ อย่าให้บาปเกิดขึ้นทำอย่างไรละ ก็กำหนดให้ต่อเนื่อง ไม่ใช่หยุดเลย กำหนดให้ต่อเนื่อง ดูมัน ตามมัน จับมัน ให้ทันที บาปหนอ รู้หนอ บาปหนอ รู้หนอให้มันรู้จัก พอเรากำหนดอย่างนี้ ต่อเนื่องๆ กันไปสักระยะหนึ่งมันก็จะเปลี่ยนไปเอง โอวาทธรรม พระครูปทุมภาวนาจารย์ วิ. (หลวงพ่อวีระนนท์ วีรนนฺโท) จากหนังสือ “หัวใจของกรรมฐาน” หน้า ๗๘ – ๗๙ สนใจอ่านเพิ่มเติมได้ที่ http://www.watpacharoenrat.org/home/medial.php?prid=17 ที่มาของภาพ. งานกฐินสาขาจ.แพร่